Słowiński Park Narodowy

Dlaczego warto?

Słowiński Park Narodowy to jedyne miejsce w Polsce, gdzie pustynny krajobraz spotyka się z Bałtykiem: ruchome wydmy, zwane polską Saharą, sięgają 30 metrów wysokości i przesuwają się o 3–10 metrów rocznie, zasypując rosnące za nimi bory. Park utworzono w 1967 roku na Pobrzeżu Słowińskim, a jego nazwa pochodzi od Słowińców — kaszubskiej grupy etnicznej, która zamieszkiwała te okolice. Od 1977 roku obszar ma status rezerwatu biosfery UNESCO, a wody — w tym fragment Bałtyku — zajmują ponad połowę jego powierzchni. Krajobraz tworzą dwa płytkie jeziora mierzejowe, Łebsko (71 km²) i Gardno (25 km²), będące dawnymi zatokami morskimi odciętymi od Bałtyku piaszczystymi mierzejami. Wiosną 2016 roku wydmy odsłoniły zakopany przed tysiącami lat pierwotny las — jedno z niewielu takich zjawisk w Europie. Poza wydmami warto trafić na latarnię morską Czołpino, punkt widokowy na Rowokolu (115 m n.p.m.) i rezerwaty ptaków nad jeziorami, gdzie gniazdują rzadkie gatunki drapieżników. Najpopularniejsza trasa wyrusza z Łeby przez osadę Rąbka w stronę wydmy Łąckiej — to około czterech godzin spaceru w obie strony, latem skracanego przejazdem meleksem. Pamiętaj, że na grzbiecie wydmy nie ma cienia ani wody: piasek w upał parzy stopy, a wiatr potrafi być chłodny nawet w lipcu. Najlepszy okres to maj–czerwiec i wrzesień, gdy tłumy są mniejsze, a piaski pięknie kontrastują z zielenią boru i błękitem jeziora.

Co zobaczysz?

• Ruchome wydmy przesuwające się o 3-10 metrów rocznie
• Panorama z grzbietu wydmy na Łebsko i Bałtyk
• Jeziora Łebsko i Gardno — dawne zatoki odcięte mierzeją
• Latarnia morska Czołpino i punkt widokowy Rowokol
• Rezerwat biosfery UNESCO od 1977 roku

Mapa