Babiogórski Park Narodowy

Dlaczego warto?

Babiogórski Park Narodowy, utworzony w 1954 roku, chroni masyw Babiej Góry z Diablakiem (1725 m n.p.m.) — najwyższym szczytem polskich Beskidów, zwanym Królową Beskidów i Matką Niepogody. To jeden z najmniejszych parków narodowych kraju (niespełna 34 km²), a mimo to w 1976 roku został jednym z pierwszych polskich rezerwatów biosfery UNESCO. Górna granica lasu opada tu wyjątkowo nisko — piętro kosodrzewiny i hal zaczyna się już wokół 1400 m, więc roślinność typową dla wysokich gór można oglądać bez alpejskiego doświadczenia. Na Diablaka prowadzi gęsta sieć szlaków z Zawoi, Przełęczy Krowiarek czy Hali Krupowej; klasyką jest czerwony Główny Szlak Beskidzki przez Sokole Skoki i Perc Akademików. W pół drogi czeka schronisko na Markowych Szczawinach, jedno z najstarszych w Beskidach, utrzymane w klimacie międzywojennego górowania. Przy dobrej widoczności ze szczytu rozpościera się panorama od Tatr po Małą Fatrę, a mgły potrafią zastawić się nagle nawet w słoneczny poranek — Babia Góra nie bez powodu ma opinię jednej z najbardziej kapryśnych gór Polski. Wstęp na szlaki jest płatny: 10 zł normalny, 5 zł ulgowy, dzieci do 7 lat wchodzą bezpłatnie; bilety kupisz online (mPay) lub w kasie parku. Wejście z Zawoi to około 4–5 godzin w obie strony, z Przełęczy Krowiarek niespełna 3 — warto zaplanować cały dzień. Psy na szlakach są zabronione. Największy ruch przypada na wakacje i długie weekendy, zimą szlak wymaga doświadczenia i sprzętu. Zabierz wodę, czapkę i kurtkę — pogoda potrafi się tu zmienić w ciągu godziny.

Co zobaczysz?

• Diablak (1725 m) — najwyższy szczyt polskich Beskidów
• Rezerwat biosfery UNESCO (1976)
• Schronisko na Markowych Szczawinach — jedno z najstarszych w Beskidach
• Panorama od Tatr po Małą Fatrę przy dobrej widoczności
• Piętro kosodrzewiny już od ok. 1400 m n.p.m.

Mapa