Babia Góra

Dlaczego warto?

Babia Góra — Diablak, 1725 m n.p.m. — to Królowa Beskidów: najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego i całych Beskidów Zachodnich, samotnie górujący nad okolicznymi pasmami. Od wieków budziła respekt: nazwa szczytu, Diablak, ludowe opowieści o diabłach i czarownicach oraz słynnie kapryśna pogoda — burze, mgły i porywisty wiatr — sprawiły, że masyw uchodził za miejsce niebezpieczne. Dziś przyciąga przede wszystkim widokami: z gołej kopuły szczytowej przy dobrej pogodzie widać panoramę od Tatr po Śnieżkę w Karkonoszach. Cały masyw chroni Babiogórski Park Narodowy, utworzony w 1954 roku — jeden z mniejszych w Polsce (ok. 34 km²), obejmujący piętro subalpejskie i alpejskie z kosodrzewiną oraz rzadkimi gatunkami roślin górskich. Już w 1977 roku Babia Góra trafiła do pierwszej na świecie grupy rezerwatów biosfery programu UNESCO „Człowiek i biosfera”. Szlaki prowadzą m.in. Percią Akademików — łańcuchową drogę uznawaną za pionierską w Karpatach, wytyczoną ponadwieku temu przez środowisko akademickie Krakowa. Klasyczne wejście z Zawoi Markowej lub z Przełęczy Krowiarki wraz ze zejściem zajmuje 6–8 godzin — to wędrówka wymagająca kondycji, dlatego ruszaj wcześnie rano, zabierz zapas wody i ciepłą warstwę (na szczycie bywa zimno nawet latem). Najlepszy okres to czerwiec–wrzesień; zimą masyw staje się lawinowy i wymaga doświadczenia oraz sprzętu. Ruch w parku dozwolony jest wyłącznie po znakowanych szlakach, a o bezpieczeństwo dba tutejsza grupa GOPR. Zmęczenie wejściem wynagradza jedna z najszerszych panoram w polskich Beskidach.

Co zobaczysz?

• Diablak 1725 m — najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich
• Rezerwat biosfery UNESCO już od 1977 roku
• Perć Akademików — łańcuchowa droga o pionierskim rodowodzie
• Panoramy od Tatr po Śnieżkę w Karkonoszach
• Piętro alpejskie z kosodrzewiną i rzadkimi roślinami

Mapa