Drawieński Park Narodowy

Dlaczego warto?

Drawieński Park Narodowy, utworzony 1 maja 1990 roku na pograniczu województw zachodniopomorskiego, lubuskiego i wielkopolskiego, chroni serce Puszczy Drawskiej — 115 km2 lasów, jezior i czystych rzek na Równinie Drawskiej. Aż 83 procenty powierzchni zajmują lasy, przede wszystkim buczyny i lasy dębowo-bukowe, a symbolem parku jest wydra, która czuje się tu wyjątkowo dobrze: wody — rzeki Drawa i Płociczna oraz 20 jezior — zajmują około jednej dziesiątej obszaru. Park to przede wszystkim cel kajakowy. Szlak Drawy prowadzący przez park uchodzi za jedną z najprzyjemniejszych jednodniowych tras zachodniej Polski: rzeka meandruje wśród zalesionych wzgórz, miejscami przyspieszając bystrzami. Wędkarzy przyciągają troć i pstrąg, ichtiolodzy docenią głowacza białopłetwego, a na ścieżkach spotyka się ślady bobrów i wydr. Wśród jezior wyróżnia się największe Ostrowite i uznawane za unikatowe w skali kraju Czarnka; z roślin wymienia się chamedafne północną, rosiczki czy jarząb brekinię. Praktycznie: to jeden z najspokojniejszych parków narodowych kraju — odwiedza go ledwie około 27 tysięcy osób rocznie, z czego połowa kajakami. Bazą wypadową jest Drawno przy drodze krajowej 22, a spływ przez park zajmuje od pół dnia do dwóch dni. Kajakowy sezon trwa od maja do września; biwakować wolno wyłącznie w wyznaczonych miejscach, co warto sprawdzić przed startem.

Co zobaczysz?

• Spływ kajakowy Drawą przez park — klasyk zachodniej Polski
• 20 jezior, w tym największe Ostrowite i unikatowe Czarnka
• Buczyny i lasy dębowo-bukowe na 83% powierzchni
• Wydra — symbol parku, z trocią i pstrągiem w rzece
• Zaledwie ok. 27 tys. odwiedzających rocznie

Mapa