Karkonoski Park Narodowy

Dlaczego warto?

Karkonoski Park Narodowy chroni najwyższe pasmo Sudetów — od Śnieżki (1603 m n.p.m.), przez granitowe kotły polodowcowe po subalpejskie torfowiska porośnięte kosówką. Utworzony w 1959 roku na niespełna 60 km², od 1992 roku tworzy z czeskim Krkonošskim parkiem narodowym transgraniczny rezerwat biosfery UNESCO o powierzchni ponad 60 tys. ha — jeden z najchętniej odwiedzanych regionów górskich Europy, do którego co roku przyjeżdża około 2 milionów osób; wstęp na szlaki jest płatny. Śnieżka, z charakterystycznymi „talerzami” obserwatorium na szczycie, to najpopularniejszy cel; podejście z Karpacza można skrócić kolejką krzesełkową na Kopę. Po drodze mija się Śnieżne Kotły — wybrane przez lodowce cyrki z gołoborzami — oraz torfowiska, gdzie kwitną endemity: dzwonek karkonoski i gnidosz sudecki. Na północnych stokach, dostępnych ze Szklarskiej Poręby, czekają wodospady Kamieńczyka i Szklarki, a kolejka na Szrenicę otwiera zimą jeden z centrów narciarskich regionu. Łączy to 112 km szlaków pieszych i 17 km nartostrad. Karkonoska pogoda to osobny rozdział: wiatr, mgła i temperatury typowe dla Alp potrafią zjawić się w środku letniego dnia, więc kurtka i czapka są obowiązkowe przez cały rok. W sezonie zimowym część szlaków bywa zamykana. Najlepszy czas na wizytę to czerwiec–wrzesień dla panoramy od Śnieżnych Kotłów po Kotlinę Jeleniogórską; poza wakacyjnymi szczytami ruch jest znacznie mniejszy. Na spokojne poznanie parku przeznacz jeden–dwa dni, bazując w Karpaczu albo Szklarskiej Porębie.

Co zobaczysz?

• Śnieżka (1603 m) — najwyższy szczyt Sudetów
• Transgraniczny rezerwat biosfery UNESCO (z Czechi)
• Śnieżne Kotły — kotły polodowcowe z gołoborzami
• Wodospady Kamieńczyka i Szklarki
• Kolejki krzesełkowe na Kopę i Szrenicę
• Endemity: dzwonek karkonoski i gnidosz sudecki

Mapa