Kampinoski Park Narodowy

Dlaczego warto?

Kampinoski Park Narodowy to wielkie dzikie płuca Warszawy — Puszcza Kampinoska zaczyna się praktycznie za rogatkami aglomeracji. Park utworzono w 1959 roku na 385 km² pradoliny Wisły, a w 2000 roku wpisano go na listę rezerwatów biosfery UNESCO jako „Puszcza Kampinoska”. Co roku przyjeżdża tu około miliona osób, szukając lasu, ciszy i przestrzeni — i znajdując je zaledwie pół godziny od centrum stolicy. Krajobraz puszczy jest niepowtarzalny: paraboliczne wydmy śródlądowe sięgające 30 m wysokości przeplatają się z bagienkami i borami sosnowymi; to najlepiej zachowany kompleks wydm śródlądowych w Europie, a Grochalskie Piachy to największy obszar piaszczystych wydm w Polsce. Symbolem parku jest łoś, obecny tu od 1951 roku; żyją też bobry, rysie i wilki, a w Smardzewicach działa Ośrodek Hodowli Żubrów. Sieć 360 km szlaków uzupełnia Kampinoski Szlak Rowerowy (144,5 km) i dziesięć ścieżek dydaktycznych. Puszcza ma też pamięć: walki z lat 1794, 1863, 1939 i 1944 oraz cmentarz w Palmirach upamiętniający ofiary niemieckich egzekucji. Najwygodniejsze punkty startowe to Granica (węzeł ścieżek i dawnych rezerwatów badaczy Kobendzów), Palmiry i Truskaw. Teren jest płaski i dostępny dla każdego, ale latem warto mieć buty na piaszczystych grzędach i preparat na kleszcze. Najpiękniej jest wiosną, gdy zakwitają bagienne łąki, i jesienią, gdy złocą się dęby — te stanowią około 10% drzewostanów.

Co zobaczysz?

• Rezerwat biosfery UNESCO (2000) — 385 km² przy stolicy
• Najlepiej zachowany w Europie kompleks wydm śródlądowych
• Łosie, rysie, wilki i Ośrodek Hodowli Żubrów w Smardzewicach
• 360 km szlaków pieszych i 144,5 km szlaku rowerowego
• Cmentarz w Palmirach i ślady walk z lat 1794–1944

Mapa